همه ی ما جراهاتی را به دوش میکشیم که
اگرموفق به معالجه آنها نشویم طی گذر زمان به
طیغه هایی تیز و برنده مبدل میشوند تیغه های
که باهرلمس دیگران را نیز زخمی میکنند وجهان
لبریز است از انسان هایی که باهربار نزدیک
شدن به هم یکدیگر رامجروح کرده اند بی آنکه
بداننداین جراهات یادمانِ همان آسیب هایی
است که برای مداوای آن کاری انجام نداده اند
حال درمان این آسیب هاچگونه مُیسراست؟
نمیدانم !هیچ دوجراحت روحی به یکدیگر شبیه
نیستن که مداوای یکسانی داشته باشند اما
اگرازمن میپرسی درمان همه ی این زخم
مهروزی و بخشایش نصبت به خوداست وبس🌿